De bevestiging van de balhoofdbuis op het frame geschiedt door een elektronische las, waarna met de hand wordt bijgesoldeerd (bron: Tweewieler, aug. 1980)

     Sparta koos dus in de eerste plaats voor goedkope productie en tegen stevigheid. Op deze manier ging Sparta in totaal ruim 20 jaar door, ondanks de verhoudingsgewijs vele gevallen van framebreuk. In 1996 werden in het vakblad Tweewieler in een artikel over garantiegevallen in de Tweewielerbranche twee voorbeelden bij uitstek genoemd: de Vredestein "Perfect" antilekband en het frame van de Sparta-fietsen. Dat is ook op straat terug te zien: van geen Nederlands fietsmerk rijden er zo veel gebroken en weer gelaste frames rond als van Sparta. Het gaat daarbij natuurlijk maar om een klein deel van het totaal aantal Sparta-fietsen, maar in vergelijking met andere merken is het uitvalpercentage toch heel wat hoger.

     In het begin gaf Sparta 5 jaar garantie op de fiets. Later werd dit uitgebreid tot 10 jaar. Om aan haar serviceverplichtingen tegenover de gedupeerde klanten te voldoen, onderhield Sparta een serviceteam dat door het hele land reisde en bij fietsenmakers, waar een klant met een gebroken frame was gekomen, in korte tijd alle onderdelen overzette op een nieuw frame. Misschien waren de kosten hiervoor wel lager dan wat een structurele verbetering van de framebouw gekost zou hebben, maar voor het aanzien van de merknaam Sparta was dat laatste zeker beter geweest.

     Begin jaren negentig stapte Sparta geleidelijk af van het idee van een frame uit één stuk, waarbij men bij de kinderfietsen begon. Vanaf 1994 liep bij alle modellen behalve bij de tandem de framebuis nog alleen maar bij het balhoofd door, terwijl de breukgevoelige bracket een gewone gelugde bracket werd. Vanaf 1995 werden alle frames capillair gesoldeerd en was het na 22 jaar voortdurende problemen eindelijk gedaan met het frame uit één stuk.

Sparta "Populair" (1981) met bult

Sparta herenfiets met bult (1983)

Sparta "Lady Sportief" (1983)

De commerciële kant

Ondanks de grote technische problemen was de fiets uit één stuk commercieel een succes. Een fietsenrek in Nederland is tegenwoordig niet compleet als er geen Sparta in staat. Of een van de B-merken waaronder de Sparta-fietsen door Sparta zelf, en vanaf begin jaren tachtig ook door winkelketens als b.v. Halfords werden verkocht: Romein, Het Vaandel, Tomos, Wellington, Resident etc. Behalve in Nederland werden de Spartas ook in België, Duitsland en Denemarken verkocht. Verkoopbevorderend was het argument dat dit bijzondere frame extra sterk zou zijn, in combinatie met de lage prijs. 

De modellen

Het begon allemaal in 1973 met maar één model: de eenvoudige Sparta "Windsor", verkrijgbaar met gewoon herenframe of in de damesuitvoering met parallelframe. In 1975 kwam er een damesframe met lage instap bij, begin 1977 de sportfiets "Sparta 2000" met heren- of met mixte-frame en nog iets later een "opoefiets" met een onooglijke bult bij het balhoofd.

     Begin jaren tachtig draaide de ontwikkelafdeling van Sparta op volle toeren. In de catalogus van 1982 werd trots vermeld: "het bewijs - Sparta heeft frame-fantasie". Het aantal variaties op het idee van het frame uit één stuk bereikte zijn maximum in 1983/84. Toen werden liefst 10 verschillende framevormen aangeboden, terwijl de andere fabrikanten hooguit zo'n vijf of zes soorten maakten. Het totaal aantal verschillende soorten Sparta-frames loopt tegen de twintig. Bijna alle bekende framevormen werden door Sparta op hun eigen manier nagemaakt, en nog een aantal nieuwe vormen erbij. Alles kon, en de stalen buizen werden in de fabriek in Apeldoorn naar hartelust gebogen, zoals uit het overzicht hieronder uit de catalogus van 1983 blijkt. De langst lopende en tegelijkertijd meest verkochte modellen waren het damesframe met lage instap (nr. 3, ook met hulpmotor als Spartamet zeer geliefd) en het standaard herenframe (nr. 1).