Terugblik

Het is nu enige jaren geleden dat ik de restauratie van deze Simplex heb uitgevoerd. Op zomerse dagen maak ik er ritjes mee in de omgeving en in winterse periodes staat de fiets tussen de andere oudjes op zolder.

     Niet alle fietsen daar hebben de zelfde behandeling ondergaan als de Simplex. En dat is maar goed ook; roestige scharminkeltjes naast rijwielen met zelfs nog originele remblokjes - iedere fiets met zijn eigen geschiedenis, kwaliteit en wijze van behandeling.

     Zou ik deze restauratie weer op een zelfde wijze uitvoeren? Een aantal technische oplossingen zijn goed bevallen, maar één van de bewerkingen verdient zeker een heroverweging. Na aanvankelijk een aardig resultaat te hebben geboekt met het solderen van het achterspatbord bleek er na wat richtwerk toch weer een scheur te zijn ontstaan.

     Het toegepaste latoenkoper is prima geschikt om een gat te dichten, maar daar waar mijn achterspatbord doorgescheurd was is een betere onderhuidse versteviging wel wenselijk gebleken. Mogelijk zou ik nu zelfs kiezen voor lassen in plaats van solderen. Er dient dan nog wel voldoende materiaal over zijn. Sommige spatborden zijn zo dun geroest dat lassen geen optie meer is. Daar is solderen op zijn plaats maar dan wel met een staaldraad in de kraal.

     En dan is er nog de vraag of we met onze handen niet gewoon van onze historische vervoersmiddelen af dienen te blijven. Als hoeders van nationaal erfgoed wakend over ieder authentiek deeltje lak. Ik heb bij deze fiets gekozen om zelf deel te worden van de geschiedenis. Het klinkt filosofisch maar het is niet meer dan een volgende stap.

     In 19-toen werd als gevolg van beschadigde schroefdraad besloten de rechter pedaal vast te lassen. Enige jaren later na intensief gebruik scheurde het achterspatbord; er kwam een beugeltje met schroeven. Lang ook stond de fiets maar weg te roesten tot op een gegeven moment iemand de historische waarde ervan begon in te zien.

     Voorliggend restauratieverhaal getuigt van de meest recente stappen in de geschiedenis van deze fiets. Begonnen als luxe rijwiel, topproduct van een van de zelfcreërende Nederlandse rijwielfabrieken. In meer dan 80 jaar intensief gebruikt, vervolgens vervallen maar niet in de hoogovens beland. En nu weer recht op z'n wielen en rijdend als een nieuwe.

     Het was een genoegen.

Maarten Waarlé