In de jaren zestig werkten zo'n 40 mensen bij de rijwielfabriek Mustang, waaronder ook een aantal Molukkers. Mustang had twee vertegenwoordigers in dienst die de fietsenmakers in de regio bezochten en fietsen en onderdelen van de grossierderij van Mustang aan de man brachten. Bovendien was er nog één zelfstandige vertegenwoordiger uit Amstelveen, die door het hele land reisde om frames van Mustang aan de zelfmonterende grossiers te verkopen, die hun eigen merk op de fietsen plakten.

Het verchromen van zadelpennen deed Mustang tot in de jaren zestig zelf. Ook werd nog lang moffel- en chroomwerk voor particulieren gedaan.

Al sinds de jaren vijftig was de framebouw voor derden een steeds belangrijkere bedrijfsactiviteit geworden. Concurrenten van Mustang als framebouwer waren ondermeer De Wilde uit Volendam als de grootste en Van Raam en Vrolijk & De Groot, beide uit Amsterdam. Mustang was in omvang de nummer twee van Nederland. De concurrentiestrijd was fel, en soms ging het letterlijk om een dubbeltje. Op deze manier kon geen van allen rijk worden. De framebouwers deden verschillende pogingen om tijdens ontmoetingen in Amsterdam tot prijsafspraken te komen, maar de gemaakte afspraken werden daarna vrijwel meteen weer geschonden.

     Begin jaren zestig kwamen de twee zonen van Roelf de Geeter, Harry en Henk, in het bedrijf. Ze moesten in het begin alle bedrijfsonderdelen leren kennen, inclusief de smerige klusjes in de productie. Op naam van Henk de Geeter werd in 1968 in het gebouw van de oude ijsfabriek een fietsenzaak geopend, het "Assen Rijwielhuis Henk de Geeter". Uiteraard waren daar ook Mustang-fietsen te koop. De zaak was officieel bij het Centraal Bureau voor de Rijwielhandel (CBR) aangemeld. Volgens de reglementen van het CBR was het Mustang als rijwielfabriek echter niet toegestaan om fietsen aan particulieren te verkopen. Er ontstonden dan ook de nodige wrijvingen tussen Mustang en het CBR. Toen de particuliere verkoop zo succesvol werd dat ook een stuk van de rijwielfabriek bij de winkel werd aangetrokken, werd de band tussen deze twee bedrijven helemaal duidelijk. De problemen met het CBR werden uiteindelijk zo groot dat Mustang begin jaren zeventig uit het CBR stapte.

     Dat betekende automatisch een boycot door de bij het CBR aangesloten toeleveranciers. Hoe kwam Mustang nu aan de nodige onderdelen? Henk de Geeter: "Oh, ze leverden allemaal nog wel. Alleen kwamen ze niet met hun eigen vrachtwagens maar lieten ze de levering door een transportbedrijf doen. We kregen alle materialen, het was geen enkel probleem."

     "Toen we uit het CBR gestapt zijn werden de winkel en de fabriek één geheel, de Mustang Rijwielfabriek met een particuliere verkooppoot. We kregen zoals gezegd alle materialen aangeleverd, en tegelijkertijd bouwden we onze eigen frames en leverden we frames aan grossiers."